Bir sokak köpeği hikayesi: Seni gördük Çomar

P - Zaman algısı düşük biriyim. O nedenle onunla tanışmamız belki bir yıl önceydi belki de birkaç ay… Köpeği olan bir arkadaşımın daimi eşlikçisi olarak tanıdım onu. Ama hikaye biraz çetrefilli. Anlatmaya çalışayım… Arkadaşımın köpeğinin adı April… Onun bir sokak arkadaşı var, adı da Bulut, yakınlardaki bir otoparkın köpeği. Mahalledeki herkes tanır. Tanımamak mümkün değil. Küçük gövdesi, kısa bacakları ile sürekli etrafta gezer ve size bir şekilde bulaşır. O size bulaşmasa da siz ona bulaşmak isterseniz. Öyle bir karakter…. Arkadaşım köpeği April ile ne zaman dışarı çıksa Bulut’u hep kapısının önünde, onları bekler halde buluyordu. Bir insan olsa muhabbeti kesersiniz tacizleri nedeniyle ama bir köpek olunca ona dayanmak ne mümkün…

Bu Bulut’un zaman için bir eşlikçisi daha oldu. Bulut, arkadaşımın köpeği April’in, adını da ‘Çomar’ koyduğumuz bu kız da Bulut’un peşinde. Arkadaşımın, April ile başlayan hikayesi zamanla büyüdü. Üç köpeklik bir hikayeye dönüştü. Benim bu tayfa ile tanışmam köpeğim Tombi ile oldu. Bir süre sonra sokaklarda Bulut, April, Çomar, Tombi ve iki insandan oluşan bir çete olarak dolaşmaya başladık. Hep beraber güzel havanın tadını da çıkardık, parka da gittik…

Biz önde, o hep birkaç metre geride

Ama Çomar isminden de anlaşılacağı üzere tam bir derbeder sokak köpeği... Bir o kadar da ürkek. Mama vermek istesek, su uzatsak hemen kaçar. Biz önde, o hep birkaç metre geride. Bir gün gene çete olarak gezerken onu, sokakta boş bir su kabını yalarken gördüm. Hemen su aldık, uzattık nafile, yine kaçıyor. İstiyor ki birkaç metre yakınında insan olmasın. O zaman anladım insanlarla şu an zikretmek istemediğim kötü deneyimler yaşadığını ve kendini korumak için böyle davrandığını. Ama hayat çok garip ve bir o kadar da acımasız.

Benim arada bir arkadaşım nedeniyle karşılaştığım Çomar’ın hayatımın merkezine oturacağından ne onun ne de

benim haberim vardı…

Yaklaşık bir ay önce mahallede hayvanseverlerin bir araya geldiği Whatsapp grubunda Çomar’ın bitkin, ağzından ve burnundan kan geldiği fotoğrafları paylaşıldı. Hemen dikkat kesildim. Bir süredir hayatımda yoktu ama onu tanıyordum. Hemen bu grup sayesinde veteriner kliğine götürüldü. Tetkikleri yapıldı. Maalesef durum iç açıcı değildi. Ağzında tümör vardı, o kanıyordu. Daha sonra vücudunun başka bir yerinde daha tümör tespit edildi. Yaşı varmış ki ben o sayede öğrendim. Yaşı ve durumu nedeniyle operasyon riskliydi, masada kalma ihtimali çok yüksekti. Bir süre sonra konu Whatsapp grubunu aştı. Hikayesini duyan klinik masrafları için maddi destek sundu, bazısı onu günlük ziyaret ederek yalnız olmadığını hatırlatmaya çalıştı. Onar Onar, yüzer yüzer bir yerlerde hayvanlar katledilirken birileri sadece bir tanesini hayatta tutmak için seferber oldu ki bu, buraya özel bir hikaye değil…

Sokaklar onun özgürlük alanıydı

Haftalar sonra klinikte onu hayatta tutmak için artık bir şey yapılamayacağına kanaat getirildi. Herkes için konuşmanın hatta düşünmenin bile çok zor olduğu ‘uyutma’ seçeneği dile getirildi. Son günleriydi, gözümüzün önünde olsun diye ona bahçesi olan arkadaşlarımız alan açtı. Kulübe aldık. Tek derdimiz klinikte tek başına değil de bizim bakımımızla ne kadar ömrü varsa yaşasındı. Bir sokak köpeği olabilir ama sevildiğini, önemsendiğini bilerek yaşasın istedik. Olmadı… Yemek yemeyi, su içmeyi bıraktı. Az da olsa hareket eden Çomar, hiç hareket etmez oldu. Durumu ağırlaşınca yeniden veterinere götürdük. Hala bir umut peşindeydik… Veterinere akşam götürdük ki sabah ziyarete gitmeye düşündüğümüz saatlerde onu kaybettiğimize dair telefon aldık.

Bundan sonrasını artık ‘biz’ değil ‘ben’ olarak paylaşmak isterim. Son bir haftasında yanında olan ve onun nasıl acı çektiğini gören biri olarak… O bir sokak köpeğiydi, hayatıma çok sürprizli bir şekilde dahil oldu. Ölüm hep bizimle ve bir yerde evet ama kimse sevgisiz ölmesin. Yapmaya çalıştığımız/yaptığım bunu hissettirmekti. Hiçbir zaman kimsenin ‘köpek beğenisine’ hitap etmeyeceği için sahiplenilmeyecekti de… Ama önemli de değil bir yandan, sokaklar onun özgürlük alanıydı.

Hepsi görülmeye değer

Arkadaşı Bulut ile son zamanların en iyi ve bir o kadar da en ‘garip’ ikilisiydi. Hatta kliniğe Bulut’u da götürdük. Çomar onu görünce hareketlenir, yaşama tutunur diye düşündük. Bünyesi o kadar zayıftı ki Bulut’un bu ziyaretine yattığı yerden sadece gözleriyle karşılık verebildi. Bu yazıyı duygusal hezeyanlarımın bir duvarı yapmak istemem. Çomar bir sokak köpeği olarak doğdu, yaşadı ama bir mahallenin sahiplendiği bir köpek olarak hayata gözlerini yumdu. Bu satırları yazmadan önce onu defin öncesi veterinerde beyaz örtülere sarılmış halde öptüm, kucakladım. Ona fısıldadım ‘seni gördük.’ Hepsi görülmeye değer. Görmek isteyene…

Bu dünyadan bir Çomar geçti ama daha nicesi yanı başımızda. Onların hayatına kastedenlere rağmen arkada öyle bir dayanışma ve sevgi ağı var ki, yenilemez…