Leyla: Yağmur altından sıcak mindere

P - Bazı karşılaşmalar bir kurtarma hikâyesinden fazlasıdır; bazen dünyayla bağı pamuk ipliğine bağlı bir canın son isteğine şahitlik etmektir.

Leyla’yı yıllardır tanırdık. Mahallenin sessiz bir parçasıydı; kimseye zararı dokunmadan, gönüllülerin desteğiyle yaşayıp giderdi. Ama zaman onu çok yormuş, çok yıpratmıştı. Dünya bir yerlere telaşla koşarken, Leyla’nın bedeni o hıza artık yetişemiyordu. Çok az görüyor, duymuyordu; bazen nerede olduğunu unutmuş gibi yağmurun ortasında öylece duruyor, hiçbir yere gitmeden sadece bekliyordu.

'Bana gelsin, kraliçeler gibi bakarım'

Onun o çaresiz videosunu izlediğimde aklımdan tek bir şey geçti: Onca yıldan sonra hak ettiği şey sokaklar değil, huzurlu bir minderdi. Geceleri tetikte uyumak değil, güvende olduğunu bilerek gözlerini kapatabilmekti.

İlanı açar açmaz o bildik cümleler geldi: “Yaşlı bir köpeği kim, ne yapsın? Bu saatten sonra kim alır?” Ama ben o seslere hiç inanmadım. Çünkü biliyordum, bir yerde hâlâ o kalp vardı.

Ve o kalp çıktı.

Melek olan Bella, giderken ardında büyük bir sevgi bırakmıştı; annesi de o sevgiyi Leyla’ya uzattı. Hiç tereddüt etmeden, sadece “Bana gelsin, kraliçeler gibi bakarım” dedi. Leyla’yı sokaktan alıp kliniğe götürdük; sağlık kontrollerinden geçti, yıkandı. Sanki yıkanırken akan sadece üzerindeki çamur değildi, sularla birlikte yılların yükü de gidiyor gibiydi.

Aslında tek bir şey arıyordu: Bir kalp

Sonra eve götürdük. İçeri girdi, minderine uzandı ve iki gün boyunca neredeyse hiç kalkmadan uyudu; hiçbir şey istemeden, sanki bedeni ilk kez gerçekten güvende olduğuna ikna olmuş gibi… Sokaklarda geçen gecelerin, soğuktan sızlayan kemiklerinin ağırlığını o uykuda bıraktı.

Şimdi günleri minderinde geçiyor. Annesi başka bir odaya geçse hemen kalkıp kapının önünde bekliyor; sessizce, sabırla… Görmüyor belki tam olarak, duymuyor ama hissediyor. O adımları, o kokuyu, o varlığı.

Bütün bir ömrü kimseye ait olmadan geçmişti. Şimdi bir kapının önünde beklemeyi, birine ait olmayı öğreniyor.

Meğer bütün o sokaktaki yıllar boyunca aslında tek bir şey arıyormuş Leyla.

Bir kalp...