Tombi: Sevgiyle aşılan karanlık

P - Her şey Bursa’dan çok sevdiğim bir arkadaşımın gönderdiği bir video ile başladı. Mesajı kısaydı: “Bengü… beş yıldır barınakta ve kör. Yuva bulabilir miyiz?”

Videoyu açtım.

Ekranda beklemekten yorulmuş bir yüz, ağır bir zincir ve altında soğuk beton vardı. Gözleri görmüyordu ama bakışlarında insanın içine işleyen bir sessizlik taşıyordu. Hiç düşünmedim. “Buluruz,” dedim. “Çıkar onu, hemen yolla. Yeter ki orada kalmasın.”

Tombi’nin mucizesi o saniyelik kararla başladı.

Bir zincirin ucunda 5 yıl...

Beş yıl…

Bir zincirin ucunda geçen beş koca yıl.

Tombi kör doğdu. Renkleri hiç tanımadı, güneşi hiç görmedi. Ama her gün aynı sesi duydu: Uzaklaşan ayak seslerini. belki binlerce insan geçti önünden; hiçbiri durmadı.

Biz karanlığı gözlerde sandık.

Oysa asıl karanlık, görmezden gelmekti.

İstanbul’a geldiğinde ilk videosunu çektim ve ilanını paylaştım. O beş yıllık görünmezlik saatler içinde dağıldı. Mesajlar yağmaya başladı. İnsanlar ilk kez geçip gitmedi.

Ve o gün içlerinden biri durdu.

Yaklaştı. Sessizdi. Ama kalbi hızlı atıyordu; Tombi bunu hissediyordu. Yanına çömeldi, elini uzattı. Tombi başını geri çekmedi. Kaçmadı. Parmakları tüylerine değdiğinde, içinde yıllardır taş gibi duran o düğüm yavaşça çözülmeye başladı.

Bu kez gelen bakmaya değil, almaya gelmişti.

Daha önce hiç köpeği olmamıştı. Belki ne yapacağını tam bilmiyordu. Ama bir an bile tereddüt etmeden Tombi’yi seçti. Karanlığından korkmadı, eksiklerini hesaplamadı, “Yapabilir miyim?” demedi. Onu aldı ve hayatının tam merkezine koydu.

Tombi görünür olduysa herkes olabilir

Tombi ilk kez zincirsiz yürüdü. İlk kez güvenle uyudu. Sevginin gözle görülen bir şey olmadığını; insanın içini ısıtan, “artık yalnız değilsin” dedirten bir güven olduğunu öğrendi. Dünyayı göremedi belki ama artık sevildiğini hissedebiliyordu.

Ve mucize, Tombi kurtulduğunda bitmedi, tam tersine asıl o gün başladı.

Zincirin ucundaki o küçücük hayat, bugün Patidio Haber’in doğmasına ve büyüyen bir iyilik hareketinin kalbine dönüştü. Çünkü bir can görünür olduğunda yalnızca bir hayat değişmez; başka hayatlar için de umut başlar.

O yüzden bugün gönül rahatlığıyla şunu söyleyebiliyorum: “Tombi görünür olduysa, herkes olabilir.”

Ama gerçek şu…

Tombi o betondan çıktı. Zinciri çözüldü. Fakat aynı soğuk zeminlerin üzerinde hâlâ birilerinin durmasını bekleyen milyonlar var.

Bu kez duracak olan siz misiniz?